مقاله «بررسی لعابینه سفال های دوره سلجوقی» به تحلیل دستاوردهای فنی و هنری هنرمندان سفالگر سلجوقی می پردازد. در زمان سلجوقیان در تمام هنرها، صنایع و علوم جهش چشمگیری پدید آمد. انواع متنوعى از سفالینه ها کمى پس از روى کار آمدن سلجوقیان در ایران ظاهر شد. مراکز عمده سفال در ایران، شهر رى و کاشان بود. ویژگى این سفالینه ها استفاده از خمیر سفید بود. در این دوره تمام روش های فنی شناخته شده به کار برده می شد.

علاوه بر تکنیك های ساخت بدنه، روشهای متنوع و جدید لعاب سازی نیز رواج یافت. لعاب هایی چون: قلیایی، نقاشی زیر لعابی و رو لعابی، مینایی، زراندود و زرین فام. چنین بنظر می آید که در آن دوره نقاشان و طراحان، استاد سفالساز را در امر ساخت سفال یاری می کردند. کوشش مستمر سفالسازان ایرانی برای اینکه بتوانند با چینی ها و لعاب های ساخت کشور چین برابری کنند موجب بوجود آمدن دو شیوه جدید در ایران گردید، اولین اختراع ترکیب خمیر نرم با آمیخته زیادی از دُر کوهی و دیگری کشف مجدد لعاب قلیایی بود، که برای آخرین بار در مصر باستان بکار می رفت. در اواسط قرن ششم لعابکارى رنگى بوجود آمد که معمولاً به رنگ فیروزه اى یا آبى تیره بود. سفالینه هاى زرین فام نیز در خلال قرن ششم رواج یافت. نمونه هاى نخستین آن، ریشه در مصر و بین النهرین داشت و در ایران از پیشرفت و تحول کافى برخوردار شد.

نویسنده: اکرم نجفی پور

اصل مقاله:

بررسی لعابينه سفال های دوره سلجوقی

دیدگاه خود را ارسال کنید...